BİR MEDENİYETİN UTANÇ TABLOSU: PETROL DENİZLERİ, ALTIN SARAYLAR VE ÇADIRLARDA ÖLÜMÜ BEKLEYEN MÜSLÜMANLAR

Tarih bir gün bugünü yazacak. Belki elli, belki yüz yıl sonra birileri 2026 yılının dünyasını inceleyecek. Müslümanların nüfusunun dünya nüfusunun yaklaşık dörtte birini oluşturduğu, onlarca bağımsız devlete, trilyonlarca dolarlık servete, petrol ve doğal gaz kaynaklarına, güçlü ordulara ve dünyanın en zengin hanedanlarına sahip oldukları bir dönemi okuyacaklar.

Sonra dönüp şu soruyu soracaklar:

Bütün bunlar yaşanırken Müslümanlar ne yapıyordu?

Gazze’de çocuklar açlıktan ölüyordu. Sudan’da insanlar katlediliyor, milyonlarca insan evlerinden sürülüyordu. Doğu Türkistan’da bir halk kimliğini, kültürünü ve inancını koruyabilmek için mücadele ediyordu. Filistinliler kendi evlerinden, topraklarından ve hayatlarından koparılıyordu.

Peki Müslüman dünyası ne yapıyordu?

Riyad’da konserler düzenleniyordu. Dubai’de dünyanın en pahalı eğlence organizasyonları gerçekleştiriliyordu. Katar’da, Birleşik Arap Emirlikleri’nde ve Suudi Arabistan’da milyarlarca dolarlık yatırımlar açıklanıyordu. Futbol yıldızlarına servetler ödeniyor, lüks otellerde davetler veriliyor, dünyanın en pahalı gayrimenkulleri satın alınıyor, uluslararası şirketler ve spor organizasyonları için devasa paralar harcanıyordu.

Bir tarafta petrol denizlerinin üzerinde yükselen gökdelenler, diğer tarafta Gazze’de yağmur yağdığında içine su dolan çadırlar vardı.

Bir tarafta milyarlarca dolarlık servetleri yöneten şeyhler, emirler ve hanedanlar; diğer tarafta çocuklarına bir parça ekmek bulamayan anneler vardı.

Ve bütün bunlar aynı coğrafyanın, aynı dinin, aynı tarihî ve kültürel dünyanın içinde yaşanıyordu.

Bu nasıl bir utançtır?

RONALDO’YA 200 MİLYON AVRO, GAZZE’YE NE KADAR?

Suudi Arabistan, Cristiano Ronaldo gibi bir futbol yıldızına yıllık yaklaşık 200 milyon avro seviyesinde olduğu bildirilen bir ücret paketi sunabiliyor. Dünyanın en pahalı futbolcularını transfer edebiliyor. Spor organizasyonları, uluslararası konserler ve eğlence etkinlikleri için akıl almaz büyüklükte bütçeler ayırabiliyor.

Ronaldo’nun attığı goller için şarkılar söyleniyor. İnsanlar stadyumları dolduruyor. Futbolcuların hayatları, kazançları, otomobilleri ve özel uçakları milyonlarca insan tarafından takip ediliyor.

Aynı Suudi Arabistan’ın birkaç yüz kilometre ötesinde ise Gazze var.

Çocukların açlıktan zayıfladığı, hastanelerin yıkıldığı, insanların uzuvlarını kaybettiği, annelerin çocuklarına yiyecek bulabilmek için çaresizlik içinde dolaştığı Gazze.

Bir futbolcuya ödenen paranın büyüklüğünü düşündüğümüzde insanın aklına şu soru geliyor: Bu coğrafyanın en zengin yönetimleri, Gazze’deki insanların hayatını kurtarmak için neden aynı kararlılığı gösteremiyor?

Ronaldo’nun sözleşmesi dünya basınında manşetlere çıkarken Gazze’de bir çocuğun protez bacak bulabilmesi için yardım kampanyaları düzenleniyor.

Riyad’da binlerce insan konser alanlarında eğlenirken Gazze’de binlerce insan bir lokma ekmek bulabilmek için bekliyor.

Bir tarafta futbol yıldızlarının kaç gol attığı tartışılıyor, diğer tarafta kaç çocuğun öldüğü sayılıyor.

Bir tarafta milyonlarca dolarlık spor yatırımları, diğer tarafta bir çocuğun hayatını kurtarmak için gereken birkaç bin doları bulmaya çalışan insanlar.

Ve bu iki dünya arasında yalnızca birkaç yüz kilometre var.

İşte İslam dünyasının utanç tablosu budur.

 

 

MEKKE’NİN YÖNETİCİLERİ, RİYAD’IN EĞLENCE DÜNYASI VE GAZZE’NİN ÇOCUKLARI

İslam’ın en kutsal topraklarını yöneten Suudi Arabistan’ın bugün geldiği noktaya bakın.

Riyad’da uluslararası yıldızların sahne aldığı devasa eğlence organizasyonları düzenleniyor. Ülke, küresel eğlence ve turizm ekonomisinin en büyük merkezlerinden biri olmak için yarışıyor. 2024 yılında Riyad’ın diplomatik bölgesinde ilk resmî alkollü içki mağazası açılıyor. Daha sonra belirli yabancı yerleşiklere de hizmet verilmeye başlanıyor.

Arap Yarımadası’nın zengin şehirlerinde gece hayatı, lüks oteller, pahalı restoranlar ve büyük bir tüketim ekonomisi büyüyor.

Yabancı kadınların da yer aldığı ücret karşılığı cinsel hizmet piyasası, özellikle ekonomik açıdan kırılgan kadınların istismar edildiği bir düzenin parçası olarak varlığını sürdürüyor. Afrika’dan, Rusya’dan ve başka ülkelerden gelen kadınlar, bu büyük para ekonomisinin içinde yer alıyor. Öyle kazançlardan söz ediliyor ki bazı kadınların bir yıl içinde Rusya’nın küçük bir şehrinde ev satın alabilecek paralar kazanabildiği anlatılıyor.

Bir tarafta Mekke ve Medine’nin yöneticileri, diğer tarafta paranın satın alabildiği her türlü lüksü tüketmeye çalışan bir zenginler dünyası.

Peki bütün bu servet, bütün bu güç, bütün bu ekonomik imkân neye yarıyor?

Gazze’deki çocukları koruyamıyor.

Bir çocuğun açlığını gideremiyor.

Bir annenin evladını kurtaramıyor.

Bir insanın evine dönmesini sağlayamıyor.

İslam dünyasının en kutsal coğrafyasının hemen yanı başında bir insanlık felaketi yaşanırken, bu coğrafyanın en zengin yöneticilerinin gündeminde milyarlarca dolarlık projeler, uluslararası eğlence organizasyonları ve küresel prestij yarışları bulunuyor.

İnsanın sormadan edemediği soru şudur: Bu toprakların yöneticileri, sahip oldukları servetle hangi tarihe imza atmak istiyorlar? Bir çocuğun hayatını kurtaran insanlar olarak mı anılacaklar, yoksa Gazze’deki çocuklar ölürken saraylarında yaşayan hanedanlar olarak mı?

ŞEYHLERİN MİLYARLARI, MAZLUMLARIN YOKSULLUĞU

Birleşik Arap Emirlikleri’nin emirleri ve şeyhleri, Suudi Arabistan’ın yönetici hanedanı, Katar’ın ve Bahreyn’in yönetici aileleri…

Dünyanın en büyük servetlerinden bazıları bu ailelerin elinde bulunuyor.

Batılı şirketlere yatırımlar yapılıyor. Avrupa futbolunun yayın hakları ve spor organizasyonları için büyük paralar ödeniyor. Uluslararası eğlence sektörüne milyarlarca dolar aktarılıyor. Dünyanın en pahalı gayrimenkulleri satın alınıyor. Lüks oteller, yatlar, özel uçaklar ve devasa projeler bu servetin bir parçası hâline geliyor.

Bir Avrupa futbol maçının yayın hakları için milyonlarca dolar ödenebiliyor. Bir konser organizasyonunun tekrarı, bir eğlence etkinliğinin düzenlenmesi veya uluslararası bir spor organizasyonunun satın alınması için büyük bütçeler ayrılabiliyor.

Fakat Gazze’nin yeniden inşası, çocukların tedavisi, yaralıların rehabilitasyonu, Sudan’daki sivillerin korunması ve Doğu Türkistan’daki insanların haklarının savunulması için aynı ölçekte bir irade ortaya konulamıyor.

İşte burada insanın kanı donuyor.

Bu kadar servet nereye gidiyor?

Bir Müslüman çocuğun hayatı, bir futbol organizasyonunun bütçesi kadar değerli değil mi?

Bir Müslüman annenin gözyaşı, bir konserin bilet gelirinden daha mı önemsiz?

Bir Müslüman halkın varlığını sürdürebilmesi, uluslararası bir spor organizasyonunun prestijinden daha mı değersiz?

Sarayların kapıları dünyanın en zengin insanlarına açılıyor. En büyük şirketlerin yöneticileri ağırlanıyor. Milyarlarca dolarlık anlaşmalar imzalanıyor. Fakat Gazze’den gelen feryat, bu sarayların duvarlarını aşamıyor.

Bir medeniyetin serveti olabilir. Fakat o servetin bir vicdanı yoksa, geriye yalnızca altın kaplamalı bir utanç kalır.

GAZZE’DE BİR ÇOCUK ÇOCUKLUĞUNU KAYBEDERKEN

Gazze’de yaşananları yalnızca ölüm rakamlarıyla anlatmak bile yetersiz kalıyor.

Çünkü öldürülen her insan bir hayattı. Bir çocuğun geleceğiydi. Bir annenin umuduydu. Bir babanın evladıydı.

9 Kasım 2026 itibarıyla bildirilen can kayıpları 74 binin üzerine çıkmış durumda. Bildirilen ölümler arasında yaklaşık 22 bin çocuk bulunuyor. On binlerce insan ise hayatlarının geri kalanını değiştirecek yaralanmalarla yaşıyor.

Binlerce çocuk uzuvlarını kaybetti. Bir daha yürüyemeyecekler. Bir daha koşamayacaklar. Bir daha arkadaşlarıyla sokakta oynayamayacaklar.

Bir çocuk düşünün.

Bir zamanlar koştuğu sokak artık yok. Evi yıkılmış. Okulu yıkılmış. Arkadaşlarının bir kısmı ölmüş. Annesi belki hayatta, belki değil. Babası belki enkazın altında kaldı. Kendisi ise bir uzvunu kaybetmiş, çadırda yaşamak zorunda.

Şimdi bu çocuğun hayatını düşünün.

Bir ömür boyunca taşıyacağı fiziksel ve psikolojik yaralar var. Proteze, ameliyata, rehabilitasyona, eğitime ve güvenli bir hayata ihtiyacı var.

Dünyanın en zengin Müslüman ülkeleri ise milyarlarca dolarlık yatırımlarına devam ediyor.

Bu çocuğun hayatını kurtarmak için ne kadar para gerekiyor? Bir futbol yıldızının sözleşmesinin yanında ne kadar küçük bir meblağdan söz ediyoruz?

İşte insanı kahreden budur.

Bir çocuğun hayatı için gereken para bulunamıyor ama dünyanın en büyük lüks ekonomilerinden bazıları Müslümanların yaşadığı coğrafyada büyümeye devam ediyor.

Ve biz buna normal bir hayatmış gibi bakıyoruz.

MISIR SINIRINDAKİ YARDIM TIRLARINDAN BİLE PARA KAZANILAN BİR DÜNYA

Gazze’nin güneyindeki Refah sınır kapısı, insanlığın utanç tarihine geçen görüntülere sahne oldu.

Bir tarafta açlıktan kırılan insanlar, diğer tarafta onların hayatını kurtarması gereken yardım tırları.

Yardım kamyonlarının geçişini kolaylaştırmak için bazı aracılara ve şirketlere gayriresmî ödemeler yapıldığına ilişkin araştırmalar yayımlandı. Mısır üzerinden Gazze’ye ulaştırılması gereken yardımların geçişinde para ve çıkar ilişkilerinin ortaya çıktığı iddiaları dünya basınında yer aldı.

Düşünebiliyor musunuz?

Bir insan açlıktan ölmemek için yardım bekliyor. Bir kamyonun içinde onun hayatta kalmasını sağlayacak yiyecekler bulunuyor. Fakat o yardımın geçişi bile para ilişkilerinin, bürokrasinin ve çıkar ağlarının konusu hâline geliyor.

Bir çocuk bir lokma ekmek bekliyor.

Birileri o ekmeğin bulunduğu kamyonun geçişinden para kazanıyor.

Bundan daha ağır bir ahlaki çöküş nasıl anlatılabilir?

MÜSLÜMANLARIN VİCDANI KAÇ SAAT DAYANIYOR?

Bir de işin toplumsal tarafına bakalım.

Gazze’deki insanların yaşadığı dramı sosyal medyada paylaşan insanlara bakın. Bir gün bombalanmış evlerin fotoğrafları, ağlayan çocuklar, açlık ve ölüm görüntüleri paylaşılıyor.

Ertesi gün aynı hesaplarda pahalı kahveler, lüks restoranlar, tatil fotoğrafları, yenen keklerin güzelliği ve alışveriş görüntüleri başlıyor.

İnsanlar elbette hayatına devam ediyor. Fakat burada mesele hayatın devam etmesi değil. Mesele, başkasının felaketinin birkaç saatlik bir duygusal gösteriye dönüştürülmesi.

Gazze’deki bir çocuğun açlığı bir paylaşım, kendi kahvesinin güzelliği ise bir sonraki paylaşım.

Bir annenin gözyaşı bir hikâye, pahalı bir restoranda yenilen yemek bir sonraki hikâye.

Bir çocuğun ölümüne üzülmek için birkaç dakika, kendi konforunu sergilemek için saatler…

İnsan bu görüntülere bakınca ister istemez şunu düşünüyor: Bizim vicdanımız ne kadar ucuzladı?

Bir insanın acısı karşısında duyduğumuz üzüntü, telefon ekranında birkaç saniye görünüp kaybolan bir duyguya mı dönüştü?

Gazze’deki çocuklar bizim için gerçekten bir kardeş mi, yoksa zaman zaman paylaşıp sonra unutacağımız görüntülerden mi ibaret?

Belki de en acı olanı, bütün bu felaketin zamanla sıradanlaşmasıdır.

İlk günlerde insanın yüreğini parçalayan görüntüler, aylar sonra haber akışında birkaç saniyelik bir içerik hâline geliyor. Bir çocuk öldüğünde üzülüyoruz, sonra başka bir habere geçiyoruz. Bir şehir yıkıldığında öfkeleniyoruz, sonra gündelik hayatımıza dönüyoruz.

Ve bir süre sonra felaketin kendisi bile alışılmış bir manzaraya dönüşüyor.

İşte bu, insanın kendi vicdanından korkması gereken noktadır.

 

 

DÜNYANIN DÖRTTE BİRİ OLUP HİÇBİR ŞEY YAPAMAMAK

Bütün bu tabloyu yan yana getirin.

Dünyanın dörtte birini oluşturan bir topluluk.

Onlarca devlet.

Petrol ve doğal gaz kaynakları.

Dünyanın en zengin aileleri.

Milyarlarca dolarlık yatırım fonları.

Devasa ordular.

Stratejik coğrafyalar.

Uluslararası ticaret yolları.

Ve bütün bunların ortasında, kendi çocuklarının öldürülmesini durduramayan bir dünya.

Sudan’da insanlar birbirlerini katlederken ortak bir barış iradesi ortaya koyamayanlar…

Doğu Türkistan’da bir halkın uğradığı zulme karşı etkili bir ortak baskı oluşturamayanlar…

Gazze’de insanlar açlıktan ölürken sahip oldukları siyasi ve ekonomik gücü sonuç alacak şekilde kullanamayanlar…

Birbirlerinin siyasi çıkarlarıyla uğraşan, kendi iktidarlarını korumak için her türlü diplomatik hesabı yapan, fakat mazlumların hayatını korumak için bir araya gelemeyen yönetimler…

Ve bütün bunların üzerinde yükselen saraylar, gökdelenler, lüks otomobiller, futbol organizasyonları, konserler ve tatil merkezleri.

İşte bugünkü İslam dünyasının fotoğrafı budur.

Bu fotoğrafın karşısında utanmak için Müslüman olmak bile gerekmiyor. İnsan olmak yeterlidir.

Fakat bu utancın en ağır kısmını Müslümanların hissetmesi gerekir. Çünkü bu insanların birçoğu bizim kardeşimizdir. Aynı kıbleye dönüyor, aynı kitaba inanıyor, aynı peygamberin ümmeti olduklarını söylüyorlar.

Ama aynı zamanda birbirlerini koruyamayan bir dünyanın içinde yaşıyorlar.

TARİHİN ÖNÜNDEKİ UTANÇ

Bir zamanlar büyük medeniyetler kurmuş toplumların bugünkü durumunu düşünün.

Geçmişteki zaferlerle övünüyoruz. Ecdadın fetihlerini anlatıyoruz. Büyük hükümdarların isimlerini, mimari eserleri, ilim merkezlerini ve tarihî başarıları hatırlıyoruz.

Fakat geçmişteki ihtişam bugünkü rezaleti ortadan kaldırmıyor.

Bir medeniyetin büyüklüğü yalnızca geçmişte kaç toprak fethettiğiyle ölçülmez. Bugün kaç mazlumu koruyabildiğiyle, kaç çocuğun hayatını kurtarabildiğiyle, kaç insanın onurunu savunabildiğiyle de ölçülür.

Bugün bizim tarihimizde nasıl bir sayfa açılıyor?

Petrol zengini ülkelerin yöneticileri eğlence ve lüks projeleriyle anılırken Gazze’nin çocukları açlık ve sakatlıkla anılıyor.

Şeyhlerin servetleri uluslararası finans piyasalarında konuşulurken Filistinli anneler çocuklarına ekmek bulabilmek için yardım bekliyor.

Bir tarafta futbolcular için şarkılar söyleniyor, diğer tarafta çocuklarının mezarını arayan annelerin feryatları duyuluyor.

Bir tarafta milyarlarca dolarlık saraylar, diğer tarafta birkaç metrekarelik çadırlar.

Bir tarafta lüks otomobiller, diğer tarafta çocuklarını enkazdan çıkarmaya çalışan babalar.

Ve bütün bunlar yaşanırken İslam dünyasının siyasi elitleri, kendi rahatlarını ve iktidarlarını korumaya devam ediyor.

Elli yıl sonra bugünün fotoğraflarına bakacak bir insanın ne düşüneceğini tahmin etmek zor değil.

Muhtemelen şunu söyleyecek:

Bunlar nasıl bir toplulukmuş?

Dünyanın dörtte birini oluşturuyorlarmış. Dünyanın en zengin topraklarının bir kısmına sahipmişler. Petrol ve doğal gazları varmış. Trilyonlarca dolarlık servetleri varmış. Orduları, hükümetleri, sarayları varmış.

Ama çocuklarını koruyamamışlar.

Bir lokma ekmeğe muhtaç insanlarına sahip çıkamamışlar.

Birbirlerini koruyamamışlar.

Birbirlerine güvenememişler.

Ve bütün bunlar yaşanırken konserlere gitmişler, futbol maçları izlemişler, milyarlarca dolarlık anlaşmalar yapmışlar, lüks hayatlarına devam etmişler.

İşte tarih böyle bir dönemi kaydedecek.

Bir medeniyetin en büyük utancı, düşmanlarının kendisine yaptığı zulüm değil; kendi imkânları, kendi serveti ve kendi insanları olduğu hâlde mazlumlarını koruyamayacak kadar iradesiz ve parçalanmış bir hâle gelmesidir.

Bugün İslam dünyasının karşı karşıya olduğu mesele tam olarak budur.

Artık geçmişin ihtişamını anlatmanın, eski zaferleri saymanın, tarihî büyüklüklerle övünmenin hiçbir anlamı yok.

Önce bugünün utancıyla yüzleşmek gerekiyor.

Çünkü Gazze’deki bir çocuğun çadırında yaşananlar, Riyad’daki bir sarayın ışıklarından daha fazla şey anlatıyor.

Sudan’da evini kaybeden bir annenin feryadı, milyarlarca dolarlık yatırım anlaşmalarından daha fazla şey anlatıyor.

Doğu Türkistan’da kimliğini korumaya çalışan bir insanın sessizliği, bütün diplomatik bildirilerden daha fazla şey anlatıyor.

Ve bütün bu seslerin üzerinde korkunç bir sessizlik yükseliyor.

Petrol kuyuları çalışıyor. Saraylar ışıl ışıl. Milyarlarca dolar el değiştiriyor. Futbol yıldızlarına servetler ödeniyor. Konserler düzenleniyor. Lüks hayat devam ediyor.

Ama mazlumlar korunamıyor.

Belki de bu neslin tarihe bırakacağı en ağır miras budur.

Bir zamanlar adaletin, merhametin ve kardeşliğin temsilcisi olduğunu iddia eden bir medeniyetin, kendi çağında bunların en çok ihtiyaç duyulduğu yerde ne kadar aciz kaldığının hikâyesi.

Ve bu hikâyenin başlığı, ne yazık ki zafer değil.

UTANÇTIR.